Interview: Een leuke babbel met Sheela

Publicatiedatum: 
Donderdag, 14 mei 2020 - 01:10

Sheela Grammens zit sinds kort aan het onthaal van GC Nohva. We stelden haar een aantal vragen over haar ervaringen in Neder-Over-Heembeek.

Sheela Grammens

Na haar periode op de hoofdzetel van de Vlaamse Gemeenschapscommissie startte Sheela Grammens in januari als administratief medewerker in GC Elzenhof in Elsene. Maar de coronacrisis gooide dat plan helemaal door elkaar. Nu zit ze plots aan de onthaalbalie van GC Nohva als coördinator van de mondmaskeractie van Brussels Helps. Een vogeljacht en vijf pakken friet later vragen we naar haar passage in Neder-Over-Heembeek.

 

  • Hoe kwam je in ons gemeenschapscentrum terecht?

Omwille van de verbouwingen is GC Elzenhof minder toegankelijk tijdens deze dagen. Mijn centrumverantwoordelijke Rik vroeg of ik zin had om de mondmaskerafdeling van GC Nohva van het Brussels Helps platform te coördineren. Een leuke uitdaging, waar ik zeker mij voor wou inzetten!

 

  • Kwam je ooit in Neder-Over-Heembeek voor de coronacrisis?

Nooit. Neder-Over-Heembeek was totaal onbekend voor mij. Ik stond op het punt om naar de nieuwjaarsreceptie te komen van Nohva, maar daar kwam last-minute nog iets tussen. Nu werk ik hier plots full-time en pendel ik elke dag tussen Sint-Gillis en N-O-H.

Nohva verraste me. Op de eerste dag verraste de schoonheid van de hal mij vooral. Wat een architectuur. Het leek alsof ik de hele dag rondom mij staarde. Lekker productief dus.
Plus, mijn aankomst in Nohva was zo verwelkomend. Vanaf minuut één voelde ik me al thuis. Zowel door Liesbet, als door de rest van het team, als door alle vrijwilligers en bezoekers. Ik ben hier enorm graag.

 

  • Hoe zagen jouw eerste dagen in Nohva eruit?

Nu is er al wat meer animo maar in het begin van de lockdown was het hier akelig stil. Gelukkig huist het dienstencentrum LDC Ado Icarus hier ook in huis. Daar doen Conny en haar vrijwilligers fantastisch werk. Voedselpakketten maken, mondmaskers rondbrengen. Ik bewonder hen wel. En de appreciatie was wederzijds. Zij waren blij met mijn gezelschap en ik kon mijn gedachten ook even kwijt.

En zo lang bleef het uiteindelijk niet stil. Noha stelt haar tuin al een aantal weken open voor gezinnen die snakken naar wat meer groen. Dat resulteerde al in verschillende reportages van onder andere Bruzz en BX1. Leuke tussendoortjes.

Ik moet wel zeggen dat er veel beweegt in N-O-H. Mondmaskers maken, kaartjes rondsturen, voedselbedeling. Iedereen is supergemotiveerd. Zeker ook Linda en Paula. Twee vaste klanten die hier bijna dagelijks voor de deur staan voor een uitgebreide Thai-Chi sessie in de tuin. Bruzz had het geluk dit te mogen aanschouwen. Ze geven me ook steeds leuke tips over leuke wandelingen. Maar eerlijk gezegd is dat zelfs in tijden van corona nog niet gelukt.

 

  • Hoe ziet je dagelijkse routine er nu uit?

Al lukt het mij nooit, streef ik toch naar een vast patroon.
Ik vertrek met de eerste tram om half 8. Rond 8u/half9 kom ik aan Nohva en doe ik de afwas van de dag ervoor. Rond 9 uur installeer ik mijn aan het onthaal en klap ik mijn laptop open. Daarna start de werkdag. De boekingen van de noodtuin, de distributie van de mondmaskers, mails, telefoons of sta ik mensen te woord die hier aan de deur passeren.

 

  • Wat is je zotste moment tijdens de quarantaine?

Vorige week liep ik een vogel achterna. Hij vloog hier binnen via de achterdeur wanneer er net een waterlek ontdekt werd. Kris (van LDC Ado Icarus) belde de watermaatschappij op terwijl ik achter de vogel holde. Nooit een saai moment hier in Nohva.

 

  • Zijn er momenten die je bijblijven?

Dat is ondertussen al een tijdje geleden. Er was een jong gezin in de tuin met twee kinderen. Ik wou even kort gaan kijken of alles oké was maar met het buitendraaien pakt een van de kinderen plots mijn benen vast. Ik schrok en sprong een meter achteruit. Ze was zo teleurgesteld van mijn reactie. Dat raakte me wel! Hoe een knuffel plots zo onwennig voelt. Dat gaat nog even aanpassen worden na heel deze coronatoestand.

 

  • Dat je een vat vol energie bent is duidelijk, maar hoe ontspan je?

De pendelrit tussen Sint-Gillis en N-O-H is voor mij een moment van ontspanning. Tijdens corona is het rustig op de bussen en trams. Dan stop ik mijn oortjes in en verdwijn ik even van de planeet.
Elke vrijdag haal ik frieten bij Jeff, op het plein. ZALIG! Dan zet ik mij in de tuin, en ben ik weer helemaal goed. De combinatie van de zon, de tuin en een lekker pak friet is er eentje om te koesteren! Was het al maar vrijdag.

 

  • Wil je graag nog iets kwijt?

Wel ik neem deel aan de opstart van de Post-Corona Movement. Een beweging die constructieve verandering in de samenleving wil faciliteren. De bedoeling is om dromen rond milieu, scholing, diversiteit aan het oppervlak te krijgen en uit te voeren. Wij zijn de link tussen iemand haar of zijn droom en een persoon of organisatie die deze droom kan uitwerken.

Wel gek. Het platform gaat nu internationaal. Vorige week zat ik in een onlinevergadering met een denktank uit Kenia die zich aansluit. Daar viel de internetconnectie weg omdat het regende. Ik wil maar zeggen. Ook in deze tijden nemen we nog steeds veel als vanzelfsprekend.